در حسرت تنهایی

وقتی دلم می گیرد چشم هایم را می بندم و گذر زمان را به

رویای خیال می سپارم ، آنجا که نسیم صبح و طلوع خورشید از

آن سوی اقلیم پرند های عاشق می رسند .

چه فرقی می کند ؟ مهم احساسی است که انتظار را در قلبم

 تداعی می کند ، حالا دیگر پروانه های لای دفتر چه زمزمه های

 دلتنگی هایم هم شاعر شده اند و می گویند : تو از قبیله گلهای

 مریمی ... از

 تبار عاطفه ، پس تنهایم مگذار!